Raj stolarza

Stadiony, które budowano na igrzyska olimpijskie, pełniły ważną funkcję integrującą w świecie starożytnych. Na zawody sportowe przybywało wiele osób, wiele również brało w nich udział. Co ciekawe, robiono to całkowicie za darmo – jedyną nagrodą był laur olimpijski symbolizujący boga Zeusa. W Grecji przede wszystkim uprawiano lekkoatletykę. Zajmowali się nią zarówno chłopcy, jak i dziewczęta. Budowa takich obiektów była prosta, ponieważ sprytni Grecy wykorzystywali ukształtowane terenu – a więc na stokach wzniesień stawiano trybuny, na wyrównaniach bieżnie. Budowę stadionów kontynuowali Rzymianie, jednak nazywali je oni amfiteatrami. Na nich nie tylko ścigano się i ćwiczono, ale również walczono na śmierć i życie. Robili to głównie gladiatorzy, specjalna kasta niewolników szkolona do walk między sobą nawzajem oraz z groźnymi zwierzętami. Tutaj też odbywały się kaźnie osób, które sprzeciwiły się cesarzowi, a więc sekt religijnych, opozycjonistów politycznych. Budowle miały kształt elipsy lub koła, wokół znajdowały się siedzenia dla widowni. Zdarzało się, że teren wokół odgradzano murem. W obrębie amfiteatru istniały specjalnie wydzielone miejsca, w których zasiadały hierarchicznie warstwy społeczne. Najsłynniejszą budowlą tego typu jest obecnie rzymskie Koloseum, któremu szczęśliwie udało się przetrwać do naszych czasów. Uważa się je za miejsce męki pierwszych chrześcijan. Ostatnie igrzyska olimpijskie odbyły się tutaj w VI wieku, kiedy to wewnątrz wybudowano kościółek i postawiono cmentarz. Stadiony i amfiteatry należą do najbardziej rozpoznawalnych budowli starożytnego świata. Są tak tak trwałe, że można je nawet dziś podziwiać.